schermafbeelding-2016-11-25-om-21-15-35

Het was een regenachtige maandag, ik was vrij en wist dat ik de rest van de week het druk zou krijgen en weer les zou hebben, dus het was mijn enige optie om dwars door de regen de deur uit te gaan en voor de rest van de week boodschappen te gaan halen.
‘s Ochtends maakte ik een uitgebreide lijst, zoals ik dat altijd doe; geselecteerd per winkel welke aanbiedingen ik ga halen en daarna vertrok ik dik ingepakt met frisse tegenzin door de regen naar het winkelcentrum.
Half natgeregend kwam ik de Hoogvliet binnen en pakte ik de dingen die ik op mijn lijstje had gezet, het lijstje had ik er niet bij nodig, want eigenlijk wist ik het al uit mijn hoofd, het waren maar een paar dingetjes.
Bij de kassa aangekomen legde ik de producten op de band en graaide ik in mijn tas naar mijn portemonnee. Ik kon hem niet direct vinden, dus voelde ik even in mijn jaszakken, waar ik hem ook zo af en toe gedachteloos insteek. Toen ik hem ook daar niet voelde begon ik met lichte paniek nog een keer in mijn tas te graaien, dit keer ieder vakje afkijkend. Shit, niet bij me. Ik had het boodschappenlijstje er nog ingedaan, waarschijnlijk lag hij nog op me te wachten op mijn bureautje thuis.
‘Ah, ik zie dat ik mijn portemonnee ben vergeten’ zei ik met een roder wordend hoofd en groeiend baal- en schaamtegevoel tegen het kassameisje. ‘Zou het even apart gehouden kunnen worden, zodat ik het binnen een half uurtje op kom halen, dan ga ik even snel op een neer naar huis.’. Ik voelde me steeds stommer en vooral omdat ik normaal dit soort dingen altijd even check voordat ik het huis verlaat en als ik nou tenminste mijn boodschappenlijstje erbij had gepakt, dan was ik er al eerder achter gekomen en had ik niet zo voor gek gestaan!
Nog voordat het kassameisje antwoord kon geven, stapte de jongen achter mij in de rij naar voren “ik betaal wel”. Ik draaide me om met waarschijnlijk een erg on-charmant geschrokken hoofd (was ik me op dat moment even niet van bewust, maar over het algemeen is mijn verbaasde gezicht niet mijn beste) en flapte er bijna uit “neejoh, doe normaal, ik ken je niet”, maar gelukkig kon ik het bij een “neejoh” houden. Terwijl ik tegen bleef sputteren en aan het uitleggen was dat ik echt gewoon even op en neer kon gaan en dat dat echt geen moeite was en dat hij echt niet voor mij hoefde te betalen, stak hij zijn pinpas al in de pinautomaat en betaalde.
Ik ben communicatief niet op mijn best wanneer ik ergens van schrik of verbaasd over ben, maar ik murmelde er een paar verbaasde ‘dankjewels’ en ‘heel erg bedankts’ uit, terwijl hij nog droog “eet smakelijk” zei, glimlachte en verder ging met zijn eigen boodschappen.
Ik liep verbijsterd weg en voelde me even alsof ik in een kerstfilm leefde. Deze jongen had er zelf totaal geen baat bij om mijn boodschappen te betalen en toch deed hij dit zomaar, waarschijnlijk was het bij mij niet eens in me opgekomen als iemand voor me zijn of haar portemonnee was vergeten. Het was misschien geen groot bedrag, maar het was wel een heel groot gebaar om voor iemand te doen die je totaal niet kent en dat heeft me een beetje aan het denken gezet.
Ik kreeg opeens het idee dat ik misschien ook zoiets moest gaan doen voor iemand, om deze vriendelijkheid te verspreiden. Natuurlijk kan ik niet zomaar in allemaal supermarktrijen gaan staan en wachten tot iemand een keer zijn portemonnee vergeet, want dan ben ik waarschijnlijk wel even aan het wachten, maar ik besloot vriendelijke kleine ‘goede daadjes’ te doen om zo iemands dag een klein beetje beter te maken. Ik gaf kleingeld aan een dakloze, betaalde de lunch van een klasgenootje, hielp een moeder met kinderwagen de trein uit en nog meer kleine dingetjes die ik eigenlijk sowieso al vaker zou moeten doen, maar die ik op de een of andere manier normaal een beetje langs me heen laat gaan.
Ik merkte ook meteen dat ik hier zelf vrolijker van werd, het geeft een goed gevoel om mensen op die manier een klein beetje te helpen met iets kleins en ik heb ook besloten om dit gewoon vaker te blijven doen, terwijl ik intussen afwacht tot er ooit iemand voor mij in de rij zijn portemonnee vergeet.
Het klinkt misschien ontzettend cliché en kwijleballerig en ik krijg het ook bijna mijn strot niet uit, maar de wereld zou toch stukken mooier zijn als we allemaal gewoon wat liever en vriendelijker voor elkaar zouden zijn?
Deze jongen heeft in ieder geval mijn druilerige maandag helemaal goed gemaakt!

Wanneer is het laatst dat jij een willekeurige vriendelijke daad voor een vreemde deed? Doe je met me mee om dit gewoon wat vaker te doen? Probeer maar en zie maar hoe vrolijk je ervan wordt!