Al jaren droomde ik ervan om een verre reis te maken. Mezelf onder te dompelen in een andere wereld met andere mensen, natuur, eten en gewoontes. Ik genoot van verhalen van de mensen in mijn omgeving die lange reizen hadden gemaakt en spendeerde heel wat uurtjes met kijken naar programma’s zoals 3 op reis en Floortje naar het einde van de wereld. En altijd dacht ik: ooit ga ik ook een lange reis maken!

Maar wanneer dat ooit kwam, wist ik nog niet helemaal.
Vorig jaar besloot ik dat ik echt toe was aan vakantie en aangezien ik niet wilde wachten tot er een vriendin ook vrij was en genoeg geld had, besloot ik te proberen hoe ik het vond om in mijn eentje de Portugese stad Porto te ontdekken. Ik verbleef 4 nachten in een Airbnb in het centrum en had al gauw door dat ik me prima vermaakte in mijn eentje.

Vanaf februari 2019 begon ik aan een minor voor mijn opleiding waarbij ik heel veel werd geprikkeld om na te denken over mijn doelen. Niet alleen op het gebied van studie of carrière, maar ook gewoon in het leven algemeen. En toen kwam ik steeds meer tot de ontdekking dat die lange reis maken voor mij wel heel hoog op het lijstje stond en dat ik eigenlijk geen geduld meer had om te wachten tot na mijn afstuderen (want waarom wachten als je nu ook tijd en geld hebt?).
Gelukkig wist ik al langer dat die reis er ooit moest komen en had ik dus ook al een tijd een spaarpotje waar ik iedere maand een bedrag in stortte. En toen besloot ik toen mijn minor voorbij was; ik ga die vliegticket boeken en ik ga dit lekker in mijn eentje doen.

Waar die reis dan heen moest was ook niet zo moeilijk. Al van kleins af aan vertelde mijn opa verhalen over Indonesië, het land waar hij zo verliefd op was. De hele zolder bij opa en oma thuis stond vol met beelden, poppen, kleden en boeken uit Indonesië en op zijn verjaardag aten we altijd rijsttafel. Toen mijn opa twee jaar geleden overleed wist ik; nu wil ik het met mijn eigen ogen zien.

En zo kwam het dat ik begin juni mijn een kloppend hart (niet zozeer van de spanning, maar vooral van enthousiasme) mijn vliegticket boekte om ruim drie weken naar Indonesië te gaan.
En toen begon het aftellen, want ik kon niet wáchten. Zelfs een week van tevoren waren er nog nul zenuwen en was ik alleen maar overenthousiast en kon ik niet wachten om op het vliegtuig te stappen. Ik genoot van de voorpret en sloofde me uit om alle beste reisgadgets op de kop te tikken. Ik wilde er een echt avontuur van maken en besloot dus niks te boeken van tevoren behalve mijn hotel voor de eerste twee nachten, maar verder had ik níks vastgelegd, geen route of wat dan ook. Dit gebrek aan voorbereiding compenseerde ik dan wel weer met het idioot goed voorbereid zijn qua spullen. Ik begon twee weken van tevoren al met proefpakken zodat ik precies wist wat er in mijn nieuwe backpack paste en spendeerde aardig wat uurtjes op de websites van Bever en Decatlon en op reisblogs om paklijsten te lezen.

En toen was het zover; op 9 september stond ik met mijn paspoort, ticket naar Bali en al mijn reisgadgets in mijn backpack op Schiphol. Het enige waar ik inmiddels zenuwachtig voor was, was de lange vliegreis en verder kon ik alleen maar niet wachten tot ik mijn voet op Indonesische bodem zou zetten.
En nog iets belangrijks dat in mijn tas zat: een reisdagboekje! Inmiddels staan mijn voeten weer op Nederlandse bodem, maar ik heb iedere dag geschreven in mijn reisdagboekje, dus ik ben nog geen detail van mijn hele reis vergeten. En deze reisverhalen ga ik de komende weken allemaal uittypen voor mijn blog. Zodat jullie precies kunnen lezen hoe dat me beviel; in mijn eentje aan de andere kant van de wereld!