Schermafbeelding 2016-08-30 om 12.31.40

Over het algemeen zou ik mezelf niet beschrijven als enorm verslavingsgevoelig. Soms heb ik een periode dat ik helemaal gek op iets ben, maar dit is meestal heel kort en heftig en zelfs dan kan ik mezelf nog redelijk in de hand houden. Er is hier alleen één hele grote uitzondering op: aan series kan ik echt he-le-maal verslaafd raken.
Op het moment dat iemand aan me vraagt wat mijn hobby’s zijn, schiet er meestal paniekerig door mijn hoofd “Shit, wat doe ik eigenlijk met mijn vrije tijd behalve series kijken?”. Oké, dat is misschien lichtelijk overdreven, maar een avondje met een goede (of lekker slechte) serie, is voor mij wel de ultieme ontspanning.

Meestal is de zomervakantie dan ook de tijd dat ik he-le-maal los ga met series. In drukke periodes mag niemand me nieuwe series aanraden, omdat ik dan zeker weet dat ik niks meer aan school ga doen, maar in de zomer gaan alle remmen los. Eigenlijk was dat er deze zomer totaal bij ingeschoten, omdat ik een vrij rare, chaotische vakantie had. Zelfs het nieuwe seizoen van Orange Is The New Black, waar ik al maanden naar uitkeek, heb ik drie weken over gedaan. En dat terwijl ik vorige zomer zo hup alle seizoenen van Breaking Bad binnen een paar weken uit had (oké, dat was toen ook wel een beetje overdreven, maar ik was écht verslaafd).

Maar toen, op het nippertje nog….was daar Kimmy Schmidt. Ik had al een paar keer mensen over deze serie horen praten, maar toch was ik er nooit aan begonnen. Tot ik op een druilerige middag (een echte oer-Hollandse zomermiddag) door de lijst met series scrolde en zin had in iets nieuws.

Ik ging er redelijk verwachtingloos in, als ervaren seriekijkster (jaja) weet ik inmiddels namelijk dat je je nooit af moet laten schrikken door de eerste aflevering (ik vond Orange is the New Black eerst echt verschrikkelijk). Maar goed, mijn eerste indruk was nog niet verpletterend goed. Als ik het moet omschrijven in één woord: Hysterisch. Toen Titus (de hysterische gay best friend) zijn entree maakte, was ik geloof ik wel redelijk snel overtuigd dat ik deze serie echt ging kijken. Titus is hilarisch, I love him.

Oké een hele beknopte samenvatting van de verhaallijn: Kimmy is een vrouw van (bijna) 30 jaar, maar rond haar 15e jaar is zij gekidnapt en samen met drie andere vrouwen in een bunker gestopt door een man die hen wijsmaakte dat hij ze had gered, omdat de wereld inmiddels was vergaan. Meteen in de eerste aflevering worden Kimmy en de andere vrouwen gered en komen ze voor het eerst weer in de bewoonde wereld, die voor hun natuurlijk totaal veranderd is.
Kimmy besluit dat ze in New York wil gaan wonen en werken, maar dit is natuurlijk al helemáál een andere wereld voor haar. Gelukkig ontmoet ze daar Titus (de beste personage uit de hele serie) en dat wordt haar nieuwe room-mate, vervolgens vindt ze ook nog een baan als baby-sitter, voor haar rijke bazin Jaqueline.
De rest van de serie zie je hoe ze het normale leven probeert te begrijpen en op te pakken, wat uiteraard voor hilarische momenten zorgt.

 

Speciaal om jullie nog even extra aan te sporen om te gaan kijken, heb ik hier een paar van mijn favoriete quotes uit de serie voor jullie:

Jaqueline: Do you know how much I’ve got on my plate? Not literally, of course.

Titus: Hey, you should respect your stepmom, she still gave birth to you!

Titus: Being a grown-up sucks, in my next life I will be coming back as a baby.

Titus: Imagine a world where everyone shares my sense of fabulousness. There would be no more war, no more stupid polo shirt where the horse is like… the whole shirt.

Jaqueline (zet koffie): I’m cooking!

 

Inmiddels heb ik (volgens mij binnen 1,5 week #noshame) allebei de seizoenen al afgekeken. Dus hebben jullie nog kijktips voor me? Laat het me vooral weten in de comments. En laat me ook even weten wat jij van Kimmy Schmidt vond natuurlijk!