Het is een plaatje, dat nieuwe boek van Anna Nooshin. Net zoals haar eerste boek trouwens, waar ik twee weken geleden een review over schreef. Dat eerste boek was vooral gericht op het carrière van Anna (wat ik een beetje tegen vond vallen), maar dit tweede boek gaat meer over haar persoonlijke leven en de mensen om haar heen.
Het is maar een heel dun boekje en ik heb het dan ook ongeveer in twee dagen uitgelezen.

Laat ik beginnen met iets positiefs: De foto’s in het boek zijn heel erg mooi. De styling van zowel haar, make-up en kleding ziet er allemaal geweldig uit en ik zou dolgelukkig zijn als ik zulke mooie foto’s van mezelf had.

De inhoud van het boek las alsof het een tijdschrift was. Anna heeft een paar mensen die belangrijk zijn in haar leven geïnterviewd en vragen gesteld over levenslessen, wijsheid etc. Het boek is dus echt opgebouwd uit interviews, op zich een leuk idee, maar ik vond het persoonlijk niet echt heel lekker lezen. Het was niet alsof het boek echt al je aandacht vroeg en je mee nam in een verhaal of in de tekst. Alleen bij het allerlaatste hoofdstuk had ik dit wel, het hoofdstuk waarin haar moeder verteld over hoe ze met Anna en haar zusje vanuit Iran naar Nederland vluchtte. Dit was het enige hoofdstuk waarbij ik wel echt mijn aandacht helemaal in het verhaal had en het boeiend genoeg vond om het echt in een keer uit te lezen (zonder op mijn telefoon te kijken haha).

Het meest storende vond ik eigenlijk dat ze bij iedere geïnterviewde vroeg om haar beste kwaliteit te noemen. Ik snap dat dit hartstikke leuk is voor jezelf om te horen, maar hierdoor voelde het boek een beetje ego-tripperig aan.

Mijn eindconclusie is dan ook dat ik denk dat dit boek vooral heel leuk is als je héél groot fan bent van Anna, als je  zin hebt in een heel makkelijk leesboek waarbij je weinig na hoeft te denken of als je graag foto’s van boeken op instagram zet (daar is hij erg geschikt voor ontdekte ik haha).
Het positieve aan het boek is dat de vormgeving echt prachtig is. Het lijkt me heel erg leuk voor Anna en al haar familie en vrienden om het boek te hebben als herinnering voor later. Verder vind ik het idee van een boek dat bestaat uit interviews wel leuk en origineel, maar in de uitvoering niet heel spectaculair. Ik denk dat ik er liever een video van had gezien of het op haar blog had gelezen, maar misschien ligt dat wel aan mij!

Mocht Anna nog een derde boek gaan schrijven, dan hoop ik dat het over kleding gaat en het vol staat met zulke mooie foto’s, maar tot die tijd blijf ik lekker haar vlogs kijken en ben ik heel erg benieuwd hoe ze het gaat doen in het nieuwe seizoen van Expeditie Robinson dat binnenkort op tv komt!

 

Heb jij On Life al gelezen? Wat vond jij er van?

IMG_9656