Afgelopen zomer ging mijn vader met zijn vriendin naar IJsland om daar een trektocht te maken door de wilde natuur. Behalve heel veel (héél veel) jaloersmakend mooie foto’s, bracht hij natuurlijk ook wat leuke souvenirtjes voor ons mee. Ik kreeg een zakje hele bijzondere Ijslandse snoepjes en een flesje berkenlikeur om te delen met mijn zus. Het leek me leuk om hier een speciale Op de proef van te maken, dus lezen jullie mee?

dropjes

Hjuplakkris, de naam vind ik al geweldig eigenlijk, maar toch had ik zo mijn bedenkingen toen ik las wat het was: drop met een laagje chocola er omheen. Mensen die mij kennen weten dat ik een groot dropmonster ben en dat ik het zelfs lekkerder vind dan chocola (ik ben een zeldzaam soort in vrouwenland). Chocola kan ik uiteraard ook erg waarderen, dus in principe zou je zeggen dat dit snoepje voor mij gemaakt is, maar de combinatie leek me erg vreemd.
Dit snoepje leerde mij even een wijze levensles, namelijk dat je niet te snel moet oordelen (en dat allemaal dankzij zo’n klein snoepje), want oké de eerste was nog een beetje vreemd, maar ik had verwacht dat het een soort harde zoute drop zou zijn met daar omheen de chocola, maar zowel de drop als de chocola waren zacht. Dit klinkt misschien ook niet erg aantrekkelijk, maar dit was het wel, ik vond de smaken eigenlijk best wel goed bij elkaar passen. De drop had niet zo’n sterke overheersende smaak en was lichtelijk zoet en de chocola was lekkere zoete melkchocolade. Het lekkerste vond ik eigenlijk misschien nog wel de substantie; chocola smelt altijd zo snel weg en dankzij de drop kon je er echt een tijdje op kauwen (en smaakte het ook nog naar chocola wat er bleef hangen).
Conclusie: kom je toevallig in Ijsland? Koop Hjuplakkris, het is lekker!

bjork

Oké berkenlikeur, hier maakt ik me ook wel een beetje druk om, want hoe smaakt berk? Ik heb geloof ik nog nooit in mijn leven een boom geproefd, dus ik wist even niet wat ik kon verwachten.
Het flesje was in ieder geval al erg mooi, vooral het berkentakje dat erin dreef (dat zwarte sprietje), maar ergens was ik wel een beetje bang om het te proberen. Gelukkig had ik de steun van mijn grote zus, mede-eigenaresse van dit flesje, en probeerden we het gezellig samen.
Toen ik er al aan rook drong de alcohol door mijn neus tot diep in mijn hersenen; dit was duidelijk een sterk drankje (27,5% zit er in. Bij de eerste slok kreeg ik al kokhalsend flashbacks naar avonden boven de wc hangen (sorry voor de beelddenkers onder ons), zoals ik inmiddels bij veel sterke dranken heb. Ik besloot het daarom maar even hierbij te houden, maar gelukkig kon mijn zus er wel van genieten en er een mening over vormen, anders was de conclusie van deze Op de proef ‘vies’ geweest, wellicht een beetje saai.

Het oordeel van mijn zus: Ik vond het heel lekker, een soort milde whiskysmaak. Het decoratieve takje versterkte de smaakbeleving en ik ben blij geleerd te hebben dat Björk dus gewoon berk betekent. Ik heb er prima op geslapen en een hipster-instafoto (dat klopt, we hebben samen een kwartier lang foto’s gemaakt van het flesje om de beste hoek te bepalen) aan over gehouden.

Laat ik maar als eindconclusie geven dat het je smaak moet zijn, maar dat het in ieder geval erg mooi is om naar te kijken.

Zouden jullie deze dingen durven proeven? Welke lijkt je het lekkerst?