Na wekenlang aftellen was dan éindelijk het moment daar: mijn reis ging beginnen! En ik kan alvast verklappen; die vliegreis ging niet helemaal zoals ik voor ogen had. Lees maar mee wat ik in mijn reisboekje heb geschreven:

9 september – Schiphol
Man bij de douane was verbaasd over de controlepoortjes bij handbagagecontrole: “Kun je hier tegenwoordig zelfs met een afritsbroek doorheen?”

10 september – Singapore
Deze fout maak ik nooit meer; een 20-urige overstap en geen slaapplek regelen.
De vliegreis tot nu toe was al zwaar, want er zat een gezin met jonge kinderen om me heen: een tweejarige naast me en voor me een kleine baby en zijn grote zus. Ik heb uiteindelijk drie uur aan hazenslaapjes gedaan en kon niet wachten tot ik het vliegtuig uit kon. Wist ik veel wat me hier te wachten stond.
Spoileralert: ik zit te huilen op een airport toilet terwijl ik dit schrijf. Best een prima toilet hoor, daar niet van. Ruim hokje, rustig achtergrondmuziekje, weinig mensen…

Een tijdje later
Oké, toen ik serieus begon te overwegen of ik niet op de grond van het toilet kon slapen, wist ik dat ik belachelijk bezig was. Twintig uur uitzitten lukt gewoon niet na een nacht met amper slaap. Ik vond het zonde van mijn geld om een hotel te nemen (vanaf 80 euro), maar dat heb ik nu toch gedaan. Ik wil morgen uitgerust en blij aankomen op Bali en niet als een soort wrak. Dus vannacht slaap ik in een hokje van 4m2 (maar geen toilet) op het vliegveld. Het voelt als de hemel op dit moment. Ik ga snel gebruik maken van dit cadeautje aan mezelf. Slaap lekker!

11 september 2019 – Singapore
Jeetje wat voel ik me al anders. Wat een goed plan was het om mezelf even wat slaap te gunnen. En wat heb ik mijn lesje geleerd haha.
Ik weet niet meer precies hoeveel goedkoper deze ticket met twintig uur overstap was, maar ik denk dat ik het verschil nu wel heb uitgegeven aan het hotel en de lounge waar ik gister verbleef.
Ik was in de veronderstelling dat ik in die lounge zou kunnen slapen, maar dit bleek niet het geval. Ik mocht er vijf uur lang verblijven en chillen, maar behalve de regendouche vond ik het eigenlijk verschrikkelijk daar. Ik probeerde te chillen in de loungestoelen, maar omdat mijn nek zo verrot was van twaalf uur lang vliegtuig, lukte dit voor geen meter. Achteraf kwam ik erachter dat het sowieso niet echt de bedoeling was om daar te slapen, er stonden zelfs bordjes, oeps.
De sfeer was een beetje zoals in een restaurant in de sauna. Opzich niet zoveel mis mee, maar ik verveelde me helemaal dood en voelde me ook een beetje opgesloten, misschien omdat er geen ramen in de ruimte waren. Ik was zó kapot. Na een tijdje kwam er een hele vriendelijke Amerikaan naar me toe met mijn portemonnee, die ik blijkbaar op een stoel had laten liggen. Met mijn pinpas én creditcard erin. Oh mijn god, stel je voor dat ik dat was kwijtgeraakt. Sindsdien heb ik mijn creditcard in een tasje om mijn nek, samen met mijn paspoort.
Maar ik schrok er wel enorm van. Ik wist dat ik niet meer scherp genoeg was en voelde me daardoor opeens onveilig. Toen ik even later in de lounge me in een klein hoekje had geïnstalleerd om Expeditie te kijken op mijn telefoon, kwam er een Chinese jongen naast me zitten die zijn telefoon op wilde laden en geen stopcontact kon vinden. Hij sprak geen woord Engels. Ik wist ook geen stopcontact, maar had nog een plekje vrij in mijn pokerbank, dus bood dat aan. Maar goed, toen kwam hij dus naast me zitten en probeerde met me te praten. Wat niet ging, omdat we elkaar niet verstonden. Hij wilde dat ik op zijn telefoon typte waar ik vandaan kwam (want Nederland of Amsterdam zei hem niks) en vervolgens liet hij een of andere mail zien van een bedrijf uit Zaandam, of ik dat kende haha.
Toen wilde hij mijn telefoonnummer. Ik heb honderd keer (oké maar echt minstens twintig keer) nee moeten zeggen voordat hij me begreep. Gelukkig hield hij toen ook op met praten tegen me, maar ik voelde me enorm oncomfortabel met hem naast me en daarna ging hij ook nog heel hard in het Chinees lopen videobellen naast mijn oor. Toen ben ik weggegaan, omdat mijn vijf uur loungetijd er ook bijna opzaten.
Maar een ander plan had ik nog niet echt. Ik was op dat punt echt wanhopig voor een bedje, maar de hotels binnen het douanegebied zaten vol. Toen ging ik maar een warme chocolademelk drinken bij de Starbucks en facetten met een vriend. Toen hij zei dat hij moest ophangen en ik echt een plekje moest gaan opzoeken om te slapen, kon ik opeens niet meer stoppen met huilen van pure vermoeidheid en ellende.
Ik was nu al helemaal bang dat ik een makkelijk doelwit was voor zakkenrollers of andere mensen met kwaad in de zin, als huilend meisje in haar eentje. Zeker na die Chinese jongen, want toen besefte ik me opeens hoe het eruit zag: ik, helemaal alleen.
Nou goed, toen ging ik dus naar de wc, omdat ik onmogelijk kon stoppen met huilen. Omdat ik zo moe was, omdat het zo tegenviel, omdat ik me zo alleen voelde, omdat ik bang was dat ik me de rest van de reis zo zou voelen. Zo heb ik een half uur op de klep van de wc gezeten voordat ik mijn hotelletje boekte en me meteen al veel beter voelde bij het idee dat ik straks een bed zou hebben. Had ik maar meteen bij aankomst dat hotel geboekt. Al had het dan misschien niet zo extreem paradijselijk gevoeld op dat kamertje. En nu zit ik weer bij de vertrekhal en voel ik me stukken beter. (Redelijk) uitgerust, schoon en klaar voor de volgende reis. Ik kreeg al een appje van mijn taxichauffeur die me op Bali ophaalt, dus ik heb er wel vertrouwen in en zit nu met best een relaxt gevoel. Behalve dat ik enorm bang ben dat ik nu al schijteritus heb, aangezien ik net al opeens met enige haast naar de wc moest. Hopelijk is her de spanning, want al mijn poepmedicijnen zitten natuurlijk in mijn ruimbagage. Maar ach, ik heb toch een gangpadstoel in het vliegtuig, dus dat komt ook wel goed.


Lezen hoe mijn aankomst op Bali was en de rest van mijn reisavonturen? Hou deze blog in de gaten voor de rest van mijn reisdagboek!