In mijn vorige blog beschreef ik hoe mijn aankomst en eerste dag op Bali was (lees: Mijn eerste dag op Bali (Canggu) en wakker gemaakt worden door housekeeping).

13 september – Canggu

Mijn laatste ochtend in Canggu. Gisteren riep ik nog zo vrolijk dat die jetlag wel meeviel, maar afgelopen nacht sliep ik pas om 3 uur ofzo. Klaarwakker was ik, en aan het malen over mijn reis.
Vanmiddag reis ik door naar Ubud en aangezien ik toch wel graag wat meer zou doen en zien op een dag dan de afgelopen dagen hier, en omdat ik het ook wel leuk vind om mensen te ontmoeten, ging ik online vast even kijken naar leuke dingen om daar te doen. Maar toen kwam ik bij een aantal activiteiten erachter dat je óf niet mag als soloreiziger óf een mep extra moet betalen, meestal zo’n 20 of 30 euro meer. Oké geen fortuin natuurlijk, maar het voel wel lullig haha. En een beetje zielig en alleen.
Ik heb via Facebook (backpackersgroep) nu wel even contact gehad met een meisje uit Gent die hier ook in haar eentje rondreist. Wie weet kan ik daar nog wat leuks mee doen een keer. En ik heb besloten om mezelf op een message te trakteren in Ubud, hopelijk kom ik dan een beetje van die vliegtuignek af.
Maar goed, geen topnacht dus. Alleen omdat ik om 12 uur moet uitchecken, besloot ik om 8 uur op te staan, zodat ik nog even kon pinnen en ontbijten. Eigenlijk wilde ik nog een keer bij Beach Garden eten, dezelfde plek als gisteren, omdat hier zoveel lekkere dingen op het menu stonden, maar in die hele straat bleek geen elektriciteit te zijn haha. Dus nu ben ik een stukje verder gewandeld en zit ik te genieten van een geweldige smoothiebowl, tropical juice en cappuccino. Goede koffie!
Gisteren had ik de ochtend natuurlijk gemist omdat ik zo lang lag uit te slapen, maar ik merk nu al hoe chill ik de ochtend hier vind. Rustig op de straten, nog geen dronken Australiers, luidruchtige strandtenten of opdringerige taxichauffeurs (oké opdringerig is relatief) en overal ruikt het echt heerlijk naar wierook. Je ziet hier overal op straat, in tuinen en restaurants kleine offermandjes liggen. De naam ben ik weer even vergeten (Canang). Het zijn een soort gevlochten mandjes van ik denk bananenblad met daarin bloemetjes en een ‘offer’. Vaak zijn dat koekjes, maar ook heel vaak sigaretten haha. Veel liggen er een beetje vertrapt bij, maar dat lijkt niemand iets uit te maken.
Net zag ik dus een oud vrouwtje met een dienblad vol met die mandjes, die ze verspreid over straat neerlegde en wierook aanstak. Ik vroeg me al af wie dit deden. Ik durfde niet zo goed een foto te maken, omdat ik haar niet wilde storen, maar het zag er heel mooi uit.

Ik ben een klein beetje zenuwachtig voor mijn reis straks. Mijn hotel voelt nu wel als een veilig plekje en die ga ik zo weer verlaten. In Ubud verblijf ik de eerste twee nachten in een homestay. Iets minder luxe dus. Hopelijk voelt het wel net zo fijn als mijn hotelkamer hier.
Als mijn jetlag een beetje is bijgetrokken ga ik eens een hostel proberen. Kijken of ik daar kan slapen en leuke mensen ontmoeten. Opzich vermaak ik me goed in mijn eentje, maar het is rond half 7 ‘s avonds al pikkedonker hier en ik merk dat ik me dan meteen minder op mijn gemak voel. Dan zou ik liever met iemand samen een biertje gaan drinken zegmaar.

Even later

Ik kom er net achter dat de boom voor mijn hotel een mangoboom is, hoe tropisch! Over een uurtje moet ik uitchecken van mijn hotel, dus ik chill hem nu nog even hier. Ik mag nog wel even in de tuin blijven wachten als ik mijn driver heb besteld. Ik ga de app Grab eens proberen, want dat raadt iedereen aan. Dat is een soort aziatische Uber, dus ik moet hem kort van tevoren bestellen. Het is als het goed is ongeveer 1 a 1,5 uur rijden naar Ubud. Ik hoop dat ik een aardige chauffeur krijg, want opzich vind ik zo’n ritje alleen maar leuk. Er is zoveel te zien hier op de straten. Het fijne aan de app is, is dat je meteen ziet hoe duur het is.

Ik merk dat ik echt wat minder spastisch moet worden met geld. Omdat ik nog steeds een beetje moeite heb met het omrekenen, merk ik dat ik steeds een beetje zenuwachtig word als ik moet betalen. En dat ik steeds check hoeveel geld ik nog heb enzo. Alles wat ik in Nederland niet doe zegmaar haha. Dus ik heb mezelf even streng toegesproken dat ik hier wat losser in mag zijn. Ik ben hier nu en ik wil gewoon lekker genieten en niet bang zijn steeds opgelicht te worden. Zelfs áls ik opgelicht word, dan ben ik nog goedkoper uit dan in Nederland haha. En deze reis ga ik nooit meer vergeten, dus waarom zou ik mezelf niet een tocht op een vulkaan van 50 euro gunnen? En als de hostels en homestays niet bevallen, dan blijf ik gewoon lekker in hotels slapen. Ik hoef niet geforceerd avontuurlijk te gaan doen nu. Ik ben hier voor mezelf.

Die middag – Ubud

Zo, mijn tocht van vandaag zit er weer op. Van Canggu naar Ubud. Ik had geluk, want toen ik uitcheckte, checkte er tegelijkertijd ook een Duits stel uit die ook naar Ubud gingen. Toen mocht ik de taxi met hen delen. Ze heetten Marcel en Claudia en verblijven toevallig in de straat waar ik ook verblijf. Leuk om op deze manier mensen te leren kennen!
Maar goed, ik ben nu in Ubud en zit nu ergens in een veel te hip (en duur) tentje een kokosnoot te drinken. Mijn billen zijn niet bloot en het is zéker geen onbewoond eiland, maar toch is het allemaal best wel geweldig (de kokosnoot per se, die smaakt wel oké).
Ik ben net ingecheckt in mijn homestay en hoewel het wat minder luxe is dan mijn vorige hotel, voel ik me meteen op mijn plek. Zoveel herrie als mijn hotel in Canggu had, zo rustig is het hier. Ik heb een soort van eigen ‘huisje’ in een prachtige groene tuin, waar ik niks hoor behalve vogels, zwembadgekletter en wat kraaiende haantjes.
De straten zijn nog steeds wel hartstikke druk. Ik heb nog niet helemaal door wat het toeterbeleid hier is. Het klinkt vrij random allemaal.
Ik ga zo even op zoek naar een supermarkt om water enzo te kopen voor op mijn kamer. Wat ik verder ga doen weet ik eigenlijk nog niet.

Die avond

De zon is zo goed als onder en ik zit in een klein steegje in Ubud met uitzicht op een half gesloopt gebouwtje te wachten tot ze mijn mie goreng en saté ayam met papayajuice komen brengen.
Ik zit in een propvol klein tentje, genaamd Warung Garasi. Garasi betekent garage en zo is het ook ingericht; in alle meubels zijn scooteronderdelen verwerkt. Ik zit aan een barretje met een scooterzadel als stoel en hoewel dit waarschijnlijk het minst luxe tentje is waar ik tot nu toe zit, moet ik zeggen: ik vind dit absoluut geweldig.
Het ruikt lekker, er vliegen vleermuizen door de steeg en op het ingestorte gebouw lopen kleine salamander-achtige beestjes (latere toevoeging: hier was ik er nog niet achter dat dit Gekko’s waren, die echt OVERAL op Bali zaten en een heel grappig geluid maken).
Vanmiddag ben ik naar een grote supermarkt gegaan, waarvoor ik een eindje moest lopen. Ik liep langs de beroemde Ubud Monkey Forest en zag honderden aapjes van dichtbij. Ik was een beetje geïntimideerd door de hoeveelheid en bang dat ze iets af zouden pakken, dus ik heb maar een paar fotootjes gemaakt van veraf.
Ik dacht eerlijk gezegd ‘effe lekker boodschappen doen met de locals’ en had een beeld van een plaatselijke Albert Heijn, maar ook dit leek wel een toeristische attractie. Ik moest mijn rugtasje inleveren bij de ingang en binnen hadden ze tussen alle ‘normale’ producten ook vooral veel souvenirs. Ik zag ontelbaar producten met Kopi Luwak, daarvan wil ik natuurlijk wel iets van mee terugnemen. Gek genoeg ook veel producten met katten, terwijl ik hier de afgelopen dagen pas 1 kat gezien heb en dat was in Canggu haha. Misschien proberen ze te verwijzen naar de Luwaks.
Waar het in Canggu stikte van de honden, zijn er hier maar weinig te zien. Hier lijken de apen de lokale dieren. Gek hoeveel Canggu en Ubud van elkaar verschillen en dat terwijl het maar een uurtje rijden was.
Ik denk dat ik hier nog wat langer blijf dan de twee nachten die ik gepland heb. Er zijn hier namelijk best wel wat activiteiten die ik nog wil doen. Morgen ga ik meedoen met een cooking class, dan gaat volgens mij een Balinees gezin mij leren koken. Maar ik wil ook nog heel graag naar een spa/massage. Al vind ik het nog wel lastig in te schatten waar ik daarvoor moet zijn. Er zitten duizenden spa’s aan de straat en ze zien er allemaal even slecht uit haha.
Ook wil ik nog graag de mount Batur beklimmen, een vulkaan hier in de buurt, maar daarvoor moet je om half 2 ‘s nachts worden opgehaald. Misschien met mijn jetlag nog niet heel handig, maar aan de andere kant fuck it. Kan alleen niet op een dag dat ik ook moet uitchecken voor 12 uur, want dat wordt chaos. Dus nog wat extra nachtjes Ubud. Alleen nog even bedenken of ik dat in mijn huidige homestay wil, of in een hostel of hotel. Keuzes allemaal hoor.
Wow, ik bedenk me net dat het al 5 dagen is sinds ik thuis ben weggegaan. Dat gaat allemaal zoveel sneller dan gedacht. En ik ben pas bij de tweede plek die ik wilde zien! De plekken die ik nu nog heel graag wil bezoeken zijn Nusa Ceningan en Lembongan. En ik wil naar Java.
Maar met één nacht ergens blijven zie ik gewoon bijna niks van de stad en voel ik me niet op mijn gemak. Dus ik denk dat ik toch ook wat binnenlandse vluchten ga maken om mijn wishlist op java nog te kunnen zien. Eerst was ik van plan om deze eiland-hop met een boot te doen. Ik krijg wel een beetje last van FOMO hier haha.